غروب بود ساكت و تنها روي نيمكت انتظار كنار جاده نشسته بودم

محكوم بودم به انتظار انتظاري كه نميدونستم؟

 كه قراره كي  تموم بشه انتظاري كه هميشه با  بعض همراه بوده

منتظر بودم تا قطار ابديب از اونجا گذر كنه من سوارش بشم و بيام تا خود خودت

تابلوي بزرگي زده بودن اونجا

نگاه كردن به اون من رو ياد خود م مي انداخت يك علامت خطر

 هوا گرفته بود و بوي نم تمام مشام رو پركرده بود

 حس جالبي بود صندلي هم ديگه تحمل منو نداشت صداش در امده بود

گندم زاري در آن نزديكي ها به چشم ميخورد كه مي گفتند اسمش مزرعه اعمال است نمي دونستم معنيش چيه

 تنهايي سخت بود آرزو داشتم حتي يه رهگذر از اونجا بگذره و حس منو داشته باشه

رفتم توي فكر ياد همه كارهايي كه كردم ياد تو كه همه حجم ذهنم رو پر كرده بود

ياد اين افتادم كه هميشه به زندگي مثل يه قفس واسه يه پرنده يا شايد هم يه پروانه بود تصور ميكردم هميشه هزارتا طناب بهم وصل بود كه منو توي قفسم اسير كرده بود 

هميشه دوست داشتم اين طنابها رو پاره كنم آزادي رو حتي يه لحظه تجربه كنم

و

 حالا كه اينجا هستم هنوز هم اين طناب ها شايد از وجودم پاره شده باشند ولي از فكرم پاره نشدن به ياده همه طنابها بودم

راه رسيدن به تو خيلي طولاني بود و من خسته از راه

اين  واسم خيلي بد بود قطار هم ساعتها بود كه تاخير داشت و خيلي وقت پيش بايد از اينجا گذر ميكرد ولي انگار فراموش كرده بود كه منم بليت خريدم يه بليت فقط واسه رفت ديگه قصد و اجازه برگشتن نداشتم

دو طرف جاده را علفهاي هرز احاطه كرده بود ولي انگار يه باغبون مهربون تمام كناره هاي جاده رو حصار زده بود كه راحت از اونجا رد بشه  ديگه از خيالم  قطار رو بيرون كردم  

راه افتادم پياده تا تو خيلي راه بود و من خسته ولي اميد رسيدن به تو توي دلم موج ميزد

هميشه بهم گفته بودن كسي كه بتونه بياده بياد تا تو ديگه هيچ وقت اجازه نميدي از پيشت بره و خيلي دوستش داري

ياد قطره هاي بارون افتادم خيل دلم ميخواست توي اون صحراي كه توش بايد تا تو مي امدم از اول تا اخر بارون بياد سرم رو بالا كردم تا آسمون رو ببينم ديگه كم كم داشت هوا تاريك ميشد

 يه قطره مهربون بارون امد مستقيم روي صورتم خيلي حس زيبايي بود كه يه همراه و يه هم دل پيدا كرده بودم

 هميشه قطرههاي بارون منو ياد تو مينداخت بوي بارون مست بوي تو ميكرد منو مست ياد تو اون هميشه عاشقانه هاي منو يادم مينداخت

يه قطره اشكي كه از چشم يه عاشق مي امد هميشه يه دريا از حرف رو در خودش داشت

 و

 از هر قطره اي عاشقانه تر بود

ديگه سكوت كردم حجم از راه رو امده بودم

 كه هوا گرگ و ميش شده بود خواستم استراحت كنم نشستم

و

دستهامو رو به اسمون باز كردم اونجا انقدر هوا پاك بود و آسمون بهم نزديك بود

كه حس ميكردم ميتونم بغلش كنم آسمون هم غلتيد توي بغلم و من خوشحال از اين كه آسمان دراغوشم است به ياد تو دعا كردم تو را خواستم راه طولاني بود و هنوز باران ميباريد

كبوتر هاي سفيد در حال كوچ از بالاي سرم پرواز ميكردند

 به سوي تو نامه هايم را به آنها سپردم

چون

 اونها حتما اونها رو به تو مي رسوندن

 ولي اگه يه روزي خودم هم بهت مي رسيدم و اونها نامه هام رو نرسونده بودن

 خودم بهت ميگفتم ولي اگه نمي رسيدم دل خوش بودم كه حرفام رو بهت گفتم بعد از مسافتي زيادي به باغي پر از گل رسيدم يك طرف دريا و يك طرف بي نهايت گل ديگه به تو رسيده بودم و هيچ وقت قصد برگشت ندارم فقط اگه تو هميشه كمكم كني و عاشقانه دوستم داشته باشي تو بي نهايتي و من جز هستم هستم ازتو و نيستم از توست هميشه وام دار نگاههاي عاشقانه تو هستم و هميشه بدهكارم به تو هرچقدر هم كه بزرگ باشم در پيشگاه تو كوچك و حقيرم دوستت دارم و هميشه به تنهاييت قسم كه تنهاييييييييييييييييي تنهام

و جز تو كسي رو ندارم

دوست دارم يه روزي به پاكي باران و به زلالي آب زندگي

كنم

 

دوست دار همتون* س ت ا ر ه . ب ا ر و ن ي*

 

 

نوشته شده در چهارشنبه بیست و چهارم مهر 1387ساعت 21:10 توسط nahid| |